Your web-browser is very outdated, and as such, this website may not display properly. Please consider upgrading to a modern, faster and more secure browser. Click here to do so.

heckyspaghetti ng tumblr.

Heck is a former teacher and post-graduate student at the University of the Philippines. He's now a corporate slave in a low-rise building somewhere near Greenbelt. Photographer, blogger and internet know-it-all epal. He's nearing quarter life.

Also blogs at hectorblogspolitics.wordpress.com
Apr 18 '14
Kangkong is ready. Home cooked meals are the best! Kahit walang beach or parties. Haha. #holyweek

Kangkong is ready. Home cooked meals are the best! Kahit walang beach or parties. Haha. #holyweek

Apr 17 '14
Even this senakulo is sponsored by the Office of the Vice President. Hehe. #makati

Even this senakulo is sponsored by the Office of the Vice President. Hehe. #makati

Tags: makati
Apr 17 '14
PNR Premiere Train, finally! #pnr

PNR Premiere Train, finally! #pnr

1 note Tags: pnr
Apr 15 '14
Nakahanap ako ng kaibigang kaparehas ko ng reaksyon kapag nakikinig sa mga nagtotalkshit. #friends #bff #5ever

Nakahanap ako ng kaibigang kaparehas ko ng reaksyon kapag nakikinig sa mga nagtotalkshit. #friends #bff #5ever

Apr 11 '14
National Sibling Day!

National Sibling Day!

Apr 11 '14
Biyernes naman. Selfie minsan.

Biyernes naman. Selfie minsan.

Apr 11 '14
Ito yung pinakaexciting na labanang nasaksihan ko kagabi. Ipis vs. malaking gagamba. Plakda yung ipis. Kaso ako yung talo, tumakbo ako agad baka madamay. Di pala akin ‘tong CR kaya wag nyo kong sabihang maglinis naman ako. Haha.

Ito yung pinakaexciting na labanang nasaksihan ko kagabi. Ipis vs. malaking gagamba. Plakda yung ipis. Kaso ako yung talo, tumakbo ako agad baka madamay. Di pala akin ‘tong CR kaya wag nyo kong sabihang maglinis naman ako. Haha.

Apr 11 '14
You can start using your phone to call, text, and even surf the web through in-flight wifi. IT’S HAPPENING!!!

You can start using your phone to call, text, and even surf the web through in-flight wifi. IT’S HAPPENING!!!

Apr 9 '14
Ito yung mga panahong palaging nakazero yung setting ng hot shower. #summer

Ito yung mga panahong palaging nakazero yung setting ng hot shower. #summer

1 note Tags: summer
Apr 7 '14

Hindi ko alam. Bahala na.

Hindi ata talaga ako isinilang para sa buhay sa korporasyon. Ngayon habang tinatipa ko ang blog entry na ito, nararamdaman ko ang mabilis at tutok na pag ikot ng mga proseso sa paligid ko. Mga hindi pwedeng makausap na mag nilalang na tuluy tuloy ang pag tipa sa keyboard ng mga dokumento, mga maiingay na utak sa tahimik na kwartong ito. Di ko maintindihan.

Habang tinatapos ko ang mga sarili kong dokumento, wala naman ang isipan ko dito. Nandoon sa malalayong lugar ng mga palayan at malalawak na taniman. Namamasyal, nagpapahangin.

Nakakapagod pala. Nakakarindi pala. Ang hirap pala maging mukhang pera. Ang hirap pala pumusta ng attention span sa isang kumpanya. Ang hirap pala magpakarobot. Ang hirap pala tumango ng tumango sa pulitika ng opisina.

Namimiss ko lang siguro iyong mga panahon na naglalakad ako pauwi galing ng opisina pag hapon, na makikita mong di magkanda ugaga ang mga bata sa kakagroup meeting, org GA, asikaso ng requirements, at marami pang iba. Nakakamiss lang siguro yung alam mong nagtatrabaho ka para sa ikapapagpapatuloy ng isang institusyong siya rin mismong humulma sa sarili mong pagkatao. Mas may sense of ownership doon eh. Mas may sense of gratitude din.

Pangarap ko pa rin ang magturo. Pero ngayon ko narerealize na nung umalis ako ng pamantasan, sa halip na lumapit ako sa pangarap na iyon eh lalo akong lumayo. Nasa bigasan na ang manok, pumunta pa sa ibang bodega. Di ko rin maintindihan ang pumasok sa isip ko. Ang gulo ko kasi. Naiinis na nga rin ako. Kaso wala naman akong ibang kakampi kundi sarili ko. 

Nakakalungkot lang na ang hirap hanapin ng kaligayahan. Bakit kailangan pang dumaan sa masalimuot na proseso bago pa makuha ang gusto? Naiisip ko lang na ang daming taong ibinibigay sa kanila ang maraming pagkakataon pero sinasayang nila, samantalang ang daming taong katulad ko na ni hindi mabigyan ng pagkakataon kahit gustung gusto.

Gusto ko lang naman maging propesor. Gusto ko lang magturo. Ayoko ng opisina. Ang hirap ng ganito. Maaaring sabihing hindi pa rin ako mature, pero mas sasabihin kong maraming mature ang nananatili sa trabahong hindi nila gusto, para lang gumising isang araw na matanda na pala sila at di pa rin nila nagagawa ang gusto nilang gawin. 

Noong lumipat ako, sabi ko sa sarili ko siguro kung ano mang pangungulila sa akademya ang mararamdaman ko, kayang pasakan yon ng kinikita ko. Hindi rin pala. The feeling of longing will always make its way out. Hanggang ngayon mananaginip na lang ako na naroon ako sa mga panahong hindi ako nag iisip sa trabaho.

Para akong bulateng hindi makuntento kung sa lupa ba dapat o sa drain ng kubeta. Ano bang problema ko? Hindi ba pwedeng malungkot na lang at hindi na hanapin ang kaligayahan?

Hindi ko alam. Bahala na.

2 notes Tags: ang arte ko